اما ویلسون – اخبار موسیقی

emmawilson.net (برچسب)

30 اکتبر 2020 (منتشر شد)

30 اکتبر 2020

اگر طرفدار خوانندگان روح دودی هستید که آواز بلوز کلاسیک را فقط با پشتوانه پیانو می خوانند ، این باید درست در خیابان شما باشد.

اما ویلسون صدایی افسانه ، لحن و ویبراتوی زیبا و حضوری ملموس دارد. چهار آهنگ موجود در این EP همه کلاسیک هستند اما او موفق می شود آنها را کاملاً تازه و جدید بسازد – این کار ساده ای نیست. با شخصیت معمول او به عنوان خواننده اصلی در یک گروه موسیقی بلوز / راک فاصله زیادی دارد اما به نظر می رسد بهترین مناسب برای صدای او باشد.

“Dr Feelgood” از آرتا فرانکلین احتمالاً یکی از آهنگهای اغلب کاور شده او بوده است ، اما خانم ویلسون اساساً آن را بصورت طبیعی ، همراه با دین استوکدیل با پیانو ، فقط با لمس ضعف سستی و زنگ های بدش ، می پوشاند و آن را برای خودش ساخته است.
“امروز من بلوز می خوانم” (کورتیس لوئیس) احساس افسردگی در قلب را دارد و وقتی او “امروز من بلوز را می خوانم” آواز می خواند واقعاً این احساس را در شما ایجاد می کند. هیچ ادعایی یا تقلبی در صدای او وجود ندارد – کاملا طبیعی است.
“Sunday Kind Of Love” با همراهی جورج هال با پیانو ، احساسی کاملاً خوب دارد و در مورد این است که شما تلفن را برای ارائه خدمات خود برمی دارید.
Willie Johnson نابینا به دنیا هدیه داد “Nobody’s Fault But Mine” و من تعداد نسخه های Blues / Rock را که شنیده ام از دست داده ام ، البته نیازی به ذکر نسخه هایی مانند Grateful Dead ، Ry Cooder ، Nina Simone ، اما Em ویلسون آن را به عنوان یک انجیل بلوز برگردانده و به نسخه اصلی خود باز می گردد.

خانمی با صدای فوق العاده که به روشی طبیعی آواز می خواند ، اینجا چیزی نیست که دوست نداشته باشد

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>